Njėherė hoxhe Nastradini u ngjit ne faltore, pėr te predikuar dhe tha: "Besimtare, a e dini se ca do t'u them?" Ata iu pėrgjigjen: "Jo, nuk e dimė." Atėherė hoxha tha: "Kur ju nuk e dini, atėherė, c'mund t'u flas?" Me kėto fjale, ai zbriti nga faltorja, dhe shkoi nė punėn e vet. Heren tjetėr ai hipi pėrsėri ne faltore dhe u drejtoi te njėjtėn pyetje, njerėzitė iu pėrgjigjen: "E dimė." "Pra, pėrderisa ju e dini, d.m.th. qe s'ėshtė nevoja qe unė t'u flas?" Kėshtu tha dhe pėrsėri u largua. Besimtaret, te habitur, vendosen qe, kur hoxha te hipi prapė ne faltore, t'i pėrgjigjen: "Disa nga ne e dinė, kurse te tjerėt nuk e dinė." Pasi u ngjit pėr here te tretė ne faltore, Nastradini, sipas zakonit, iu drejtua popullit me te njėjtėn pyetje. Pergjigja ishte: "Disa nga ne e dinė, kurse te tjerėt nuk e dinė." Nastradini duke mbajtur seriozitetin, tha me ze te lartė: "E mrekulluesheme! Atėherė, ata qe dinė le tua tregojnė atyre qe nuk e dinė."