GOTIKA
Global Moderator
Senator ne Nastradini.com
 Jo Ne Linje
Postime: 8743
Tout le monde voit ce que je parais źtre....
|
 |
« Pergjigju #3 : Tetor 04, 2008, 01:06:28 PD » |
|
Kėshtjella
Pėrktheu: Amik Kasoruho
Korektore letrare: Nini Ihsani
I
Ishte mbrėmje vonė, kur mberriti K-ja. Fshati ishte mbytur me bore. Bregorja nuk dukej, e fshehur siē ishte nga mjegulla dhe nga terri, dhe as njė rreze e dobėt drite nuk jepte te kuptohej ku mund te ishte Keshtjella e madhe. K-ja ndali mjaft kohe permbi uren me derrasa qe conte ne fshat nga rruga kryesore dhe shikoi lart, aty ku dukej se s'kishte veēse zbrazeti.
Pastaj shkoi se mos gjente njė strehe; ne pijetore njerėzitė ishin ende zgjuar, bujtinari nuk kishte dhoma pėr te dhėnė me qira, por i habitur sa s'ka nga ai bujtes ne atė ore te vonte, i propozoi te flinte ne sallen e madhe, mbi njė dyshek kashte. K-ja pranoi. Disa fshatare vazhdonin te rrinin ulur pėrpara krikllave tė tyre me birre, por ai s'deshi tė fliste me njeri, shkoi ta merrte vete dyshekun me kashte ne hatulla dhe u shtri pranė stufes. Bente vape, fshataret nuk bėnin zhurme, K-ja i shikoi edhe disa minuta me sy te lodhur, pasta e zuri gjumi.
Por mbas pak e zgjuan. Tė koka e shtratit, bashke me bujtinarin, po rrinte njė djalosh i veshur qytetarce, qe kishte njė fytyre aktori, sy te mbrehte , vetulla te dendura. Fshataret s'kishin luajtur vendit, disa i kishin kthyer karriget qe te shihnin dhe te degjonin me mirė. Djaloshi, me shumė miresjellje, i kerkoi ndjesė qe e kishte zgjuar, i tha se ishte djali i deretarit te Keshtjelles, pastaj shtoi:
- Ky fshat i pėrket Keshtjelles, kush banon apo kalon naten ne te, ne njėfarė mėnyrė banon apo kalon naten ne Keshtjelle. Kėtė te drejtė s'e ka askush pa lejen e kontit. Dhe ju s'e keni kėtė leje, apo te paktėn s'ja keni treguar kujt.
K-ja u ngrit ndenjur, shtroi flket, pa dy burrat nga poshte lart dhe tha:
- Ne c'fshat qenkam ngaterruar? Paska njė Keshtjelle kėtu?
- S'do mend, tha ngadalė djaloshi, ndėrsa dikush prej fshatareve shkundete kryet, - Keshtjella e zotit kont Vestvest.
- Dhe u dashka leje pėr te kaluar naten? - pyeti K-ja sikur te donte te bindej se s'i kishte dėgjuar ne ėndėrr fjalėt qe i qenė drejtuar.
- Duhet leje, posi, - iu pergjigj djaloshi dhe sikur te donte te tallej me K-ne, pyeti bujtinarin dhe fshataret, duke zgjatur krahun drejt tyre: - A ka si bėhet pa leje?
- Atėherė u dashka marrė, - tha K-ja duke gogesire. Shtyu tutje batanijen dhe bėri te ngrihej.
- Pa shiko! Dhe qysh u beka pėr ta marrė? - pyeti djaloshi.
- Do te shkoj te zoti kont, - tha K-ja. - S'ka rrugė tjetėr.
- Tashti? Tė shkosh t'i kerkosh leje zotit kont ne mesnate? - thirri djaloshi duke bėrė njė hap mbrapa.
- Nuk ėshtė pune qe bėhet? - pyeti K-ja krejt i qete. - Atėherė pse me zgjuat?
Kėsaj radhe djaloshi u terbua krejt.
- C'ėshtė kjo sjellje horrash! - thirri. - Kėrkojė te tregohet respekt pėr autoritetin e kontit! Unė ju zgjova t'ju njoftoj se duhet te dilni menjehere nga tokat e zotit kont.
- Ta lemė kėtė komedi, - tha K me njė ze jashtezakonisht te ulet, duke u shtrire pėrsėri dhe duke terhequr batanijet qe te mbulohej. - Ju po e teproni pak, djalosh, flasim nesėr se c'duhet bėrė. Bujtinari he kėta zoterinj do tė me jenė deshmitare, nė rast se do lypsen deshmitare. Ndėrkohė ta merrni vesh se unė jam arematesi qe ka thirrur zoti konti. Ndihmesit e mi kanė pėr te ardhur nesėr me karroce, bashke me almiset. Unė pata qejf te bėja njė shtetitje mes bores, por pėr dreq ngaterrova rrugėn disa here, prandaj mberrita kaq vonė. Edhe pa me thėnė ju, e dija qe c'ke me te se nuk ishte me ora te paraqitesha ne Keshtjelle. Ja pse me mjaftoi kjo strehe, kur ju u treguat aq i panjerezishem, pėr tė mos thėnė edhe me keq, dhe erdhet e me bezdiset. Nuk kam c't'ju them tjetėr. Natėn e mirė, zoterinj. - Dhe K-ja u kthye nga stufa.
- Arėmatėsi? - pyeti mbas kraheve te tij njė ze me medyshje; pastaj mbreteroi heshtja. Por djaloshi e mori veten shpejt dhe i tha bujtinarit me njė ze aq te lartė sa mund ta degjonte tjetri: - Do te kerkoj udhezime me telefon.
Qysh? Na paskish edhe telefon ne atė pijetore fshati? Alamet organizimi! Kjo hollesi i bėri pėrshtypje K-se, edhe pse i priste tė gjitha. Telefoni ndodhej thuajse sipėr kokės se tij, por ai s'e kishte vėnė re, i pergjumur si ishte. tashti, nė rast se djaloshi duhej te telefononte, sado tė mos donte, nuk do tė mund ta bėnte pa shqetėsuar gjumin e K-se; puna ishte tė merrej vesh nesėr K-ja do ta linte te telefononte apo jo: ai vendosi ta linte. Atėherė ishte te kotė te shtirej sikur flinte, prandaj u kthye pėrsėri ne shpine. E merrte me mend si do tė grumbulloheshin fshataret pėr te folur me njėri-tjetrin, sepse ardhja e njė arematesi nuk ishte shaka. Porta e kuzhines ishte e hapur, por trupi i shėndoshė i bujtinares e zinte te tėrė; bujtinari iu avit maje gishtash qe ta njoftonte pėr c'kishte ndodhur. Pastaj filloi biseda telefonike. Dertari ishte duke fjetur, por ne telefon na doli njė nenderetar, njeri nga nenderetaret, njėfarė zoti Fric.
Djaloshi mbasi i tha se quhej Shvarcer, i tregoi se kishte gjetur K-ne, njė burrė rreth te tridhjetave, veshur ne pikte te hallit, qe po flinte qete-qete mbi njė shtrat me kashte, qe kishte vėnė pėr nenkrese njė cante te vogėl mali dhe qe kishte pranė vetes njė stap nejē. I qe dukur menjehere njeri i dyshimte dhemeqe dukej sheshit se bujtinari s'e kishte kryer detyren e tij, i kishte takuar atij, Shvarcerit, te bėnte te veten, duke i shkuar meselese deri nė fund. Zgjimi, hetuesia, kercenimi, qe ishte i detyrueshem, se do ta debonin nga konteja, kishte ngjallur idinjaten e K-se; mbase edhe me te drejtė, sepse ai ngulte kėmbė qe ishte njė aremates te cilin e kishte thirrur konti ne Keshtjelle. Kuptohet se e kishin pėr detyrė, te paktėn nga pikėpamja formale, te vertetonin saktėsinė e kėtyre theieve, prandaj Shvarceri i lutej zotit Fric te pyeste ne zyren qendrore, nėse prisnin tė vinte pernjemend njė aremates dhe t'i jepnin pėrgjigje sa me pare po me telefon.
Pastaj u be heshtje; andej matane Frici kishte shkuar te pyeste, ndėrsa kendej pritej pėrgjigjja. K-ka ndenji si ishte, as nuk u kthye; nuk dukej aspak kureshtar dhe shikonte zbrazetine pėrpara vetes. Raporti i Shvarcerit, ajo pėrzierje ligesie dhe kujdesi, i jepte njė ide se ēfarė mejtesh diplomatike kishin edhe vartesit ne Keshtjelle. Dhe punonin me zell, derisa zyra qendrore kishte edhe njė turn nate. Nga ana tjetėr, informatat mberrinin shumė shpejt, sepse Frici po therriste ne telefon. Por pėrgjigjja qe shumė e shkurter dhe Shvarceri e vuri nė vend dorezen e telefonit, tym krejt.
- E dija unė, - thirri, - as qe kanė dėgjuar pėr ndonjė aremates; ėshtė thjesht njė horr qe genjen dhe mbase edhe me keq se kaq.
Pėr njė ēast K-ja mendoi se te gjithė, Shvarceri, fshataret, bujtinari dhe bujtinarja po i verviteshin sipėr. Pėr te shmangur te paktėn goditjen e pare, u mblodh grusht nėn batanije. Atė ēast ra pėrsėri telefoni, madje mjaft fort, te paktėn kėshtu iu duk K-se. Ai nxori kryet jashtė dalengadale. Edhe pse kishte pak te ngjare qe ajo thirrje tė kishte te bėnte me K-ne, qe te gjithė u stepen dhe Shvarceri iu afrua pėrsėri telefonit. Degjoi njė shpjegim mjaft te gjatė, pastaj tha me ze te ulet:
- Atėherė qenka gabim? Me vjen shumė keq. Ka telefonuar vete shefi i zyres? Ēudi, ēudi. Si t'ia shpjegoj kėtė pune zotit aremates?
K-ja nderi veshin. Pra Keshtjella e kishte emeruar aremates. Nga njera anė kjo ishte njė e keqe, sepse tregonte qe aty ne Keshtjelle i dinin gjithė c'duhej pėr te dhe, mbasi kishin peshuar forcen e te dyja paleve, e pranonin ndeshjen me buzė ne gaz. Por, nga ana tjetėr, ishte edhe njė e mirė, sepse simbas tij, donte te thoshte qe e nenvleftesonin dhe se kesisoj do tė ishte me i lirė nga c'do tė mund te ishte ndryshe. Dhe ne u shkonte nder mend ta mbanin te ngerthyer nga njė frikė e vazhdueshme, pikėrisht fale detyres se tij si aremates - qe pa dyshim i jepte Keshtjelles epersi morale, gaboheshin; ai ndjeu njė rreqethje te lehtė t'i shkonte nėpėr tėrė trupin, po gjithēka mori fund me kaq.
Shvarceri po i avitej i druajtur, por K-ja ia bėri me dorė te largohej ; nuk degjoi te shperngulej ne dhomen e bujtinarit, edhe pse po ngulnin kėmbė qe tė shkonte, por pranoi nga bujtinari vetėm njė pije qe ta ndihmonte pėr te fjetur dhe nga bujtinarja njė legen, njė sapun e njė peshqir dhe as qe pati nevojė te kėrkonte qe ta zbraznin sallen, sepse te gjithė dolen hapalehte e shpejt e shpejt, duke kthyer fytyren nga ana tjetėr, qe ai tė mos i njihte me te nesėrmen. U fik llamba dhe mene fund ai gjeti qetėsi. Fjeti njė cope deri nemengjes; vetėm njė apo dy here e bezdisen minjte qe vraponin.
Mbasi hengri sillen qe , sipas bujtinarit, duhej te paguhej nga Keshtjella, sikurse tėrė qėndrimi i K-se, deshi tė shkonte pa humbur kohe ne fshat. Por meqė bujtinari, me te cilin nuk kishin shkembyer veēse fjalėt me te domosdoshme, duke sjelle nder mend si ishte sjelle njė ditė me pare, nuk reshtete se ardhuri rrotull tij, sikur te donte ashtu t'i lutej heshtazi. I erdhi keq pėr te dhe e ftoi te ultej paksa.
- Nuk e njoh ende kontin, - tha K-ja, - thonė se e paguan bujarisht punėn qe kryhet si duhet, ėshtė e vėrtetė? Kur njeri shkon kaq larg gruas dhe femijes, siē mė ka qėlluar mua, ia ka qejfi te ēoje ndonjė pare ne shtepi.
- As mos e ki atė hall, zoteri, askush nuk ėshtė qare qe s'ėshtė paguar mirė.
-Sidoqoftė, - tha K-ja, - unė nuk jam njė njeri i druajtur dhe di t'ia numeroj edhe njė konti, por dihet se me zoterinjte ėshtė ku e ku me mirė t'i lash hesapet pa bėrė llafe.
Bujtinari ishte ulur pėrballė K-se, buzė dritares, nuk donte te rehatohej me mirė dhe s'ia shqiste sytė e tij te zez dhe te trembur. Ne fillim i kishte pėlqyer shoqėria e tij, tashti donte t'ia mbathte. Mos kishte frikė se mos e pyeste pėr pune te kontit? S'kishte besim te K'ja, duke e pandehur njė "zoteri"? K-ja deshi ta qetesonte. Pa orėn dhe tha :
- Mbas pak do tė mberrijne ndihmesit e mi, a ke si i strehon kėtu?
- Patjetėr, zoteri, - iu pergjigj ai, - por nuk do tė banokan me ty ne Keshtjelle?
Domethėnė bujtinari na hiqte dorė kaq kollaj nga klientet dhe sidomos nga K-ja dhe na e degdiste pa njė pa dy ne Keshtjelle?
- S'e di ende, - tha K-ja, - me pėrpara duhet te marr vesh c'pune duan te me japin. Po tė jetė se duhet te punoj kėtu ne fshat, pėr shembull, do tė ishte me mirė sikur te banoja kėtu. Sepse druhem qe jeta ne Keshtjella nuk ka pėr te me kėnaqur. Unė dua te jem i lirė. Ti s'e njeh Keshtjellen, - vazhdoi K-ja, nuk duhen dhėnė gjykime para kohe. Dore pėr dorė nuk di gjė pėr Keshtjellen, veēse qe janė eksperte pėr te zgjedhur aremates te aftė. Mbase kanė edhe te mira te tjera. DHe u ngrit qe 'ti hiqej qafe bujtinarit, i cili po brente buzėt tėrė nerva. Nuk ishte e lehtė t'i fitoje besimin atij burri.
Kur po ikte K-se i bėri pėrshtypje njė portret i erret i varur ne mur, ne njė kornize te zeze. E kishte dalluar qe shquante hollesite, kishte pandehur se ishte njė kornize pa kuader ne te, me njė sfond te zi. Por kuadri ishte ne te, tani po e shihte, ishte portreti nga mesi e lart i njė njeriu rreth te pesedhjetave. Koken e mbante te perthyer mbi gjoks, qa sa sytė mezi i dukeshin, qėndrim qe dukej sikur ishte i detyruar te mbante nga balli i gjerė dhe i rėndė dhe nga hunda e madhe e grepte. Mjekra, qe nofulla ia ngjishte mbas gjoksit, me poshte niste e i zgjerohej. Dore e majte, me gishta tė hapur, e kishte shkuar ne floket e dendur, por nuk ia dilte ta ngrite me koken lart.
- Kush ėshtė ai? - pyeti K-ja. - Konti? - Kishte ndalur pėrpara kuadrit dhe s'u kthye as pėr tė parė bujtinarin.
- Jo, - iu pergjigj ai, - ėshtė dertari.
- Paskan me te vėrtetė njė dertar te pashem ne Keshtjelle - tha K-ja, - gjynah qe i biri ishte i sajuar aq keq.
- Jo, - tha bujtinari, e terhoqi K-ne ndaj vetes dhe i pershperiti ne vesh: - Shvarceri e teproi mbrėmė, babai i tij ėshtė vetėm nenderetar, madje njė nga te dores se fundit.
Ne ato ēaste bujtinari iu duk si njė fėmijė tjetrit.
- Ah! Qeratuc! - tha K-ja duke qeshur. Por bujtinari nuk qeshi, tha :
- Edhe babi i tij ėshtė i fuqishem.
- Mos more! - tha K-ja, - ti pandej se te gjithė janė te fuqishem. Edhe unė?
- Jo, - u pergjigj bujtinari, i druajtur por seriozisht, - ti nuk je njeri me fuqi.
- Je njė vrojtues i mprehte, - tha K-ja, - pernjemend, ta themi midis nesh, me te vėrtetė qe nuk jam i pushtetshem. Prandaj mbase nuk kam mė pak respekt se ti pėr te pushtetshmit, por jam mė pak i sinqertė dhe nuk dua ta tregoj gjithmonė.
Dhe K-ja i ra lehtė me dorė ne faqe bujtinarit, qe ta ngushtellonte dhe t'i hynt edhe qejf. Me sė fundi ai vuri buzen lehtė ne gaz. Ishte me te vėrtetė si njė fėmijė me atė fytyren e tij delikate e thuajse qose. Si ishte lidhur me atė grua te ndares, dukej tek jepte e merrte ne kuzhine, me berrylat larg trupit? Por K-ja nuk deshi ta pyeste me gjatė, duke u druajtur se mos i shuhej buzeqeshja qe i qe ndere me nė fund ne fytyre. Prandaj i bėri vetėm me shenjė te hapte porten dhe doli ne atė mėngjes te bukur dimeror.
Tani e shihte aty lart Keshtjellen qe spikaste pėrmes kthjelltesise dhe bora qe qe nderur mbi gjithēka me njė shtrese te holle, ia nxirrte edhe me ne pah anetoret e saj. Madje dukej se mbi koder kishte rėnė mė pak bore sesa ne fshat, ku K-ja po ecte mė mė pak mundim sesa njė ditė me pare nėpėr rrugėn kryesore. Kėtu bora arrinte deri te dritaret e kasolleve dhe rendonte mbi catite e uleta, ndėrsa aty lart ne koder gjithēka lartohej e lirė dhe e lehtė, apo te paktėn kėshtu dukej nga poshte.
Ne pėrgjithėsi Keshtjella, siē dukej nga larg, ishte ashtu siē e kishte perfytyruar K-ja. Nuk ishte njė nga ato keshtjellat feudale dhe as njė pallat i ri dhe luksoz por njė ndertese e madhe, e perbere nga disa ndertesa dykateshe dhe nga shumė shtepi te uleta te ndgjeshura njera mbas tjetres. Kush s'e dinte se ishte njė Keshtjelle, do tė pandehte se ishte njė qytetth i vogėl. K-ja pa vetėm njė kulle, por nuk merrej vesh ne i perkishte njė godine banimi apo njė kishte. Rreth e rreth vinin verdalle duke fluturuar njė tufe korbash.
K-ja vijoi rrugėn, me sytė mberthyer Keshtjelles; nuk i interesonte asgjė tjetėr.Por kur u afrua, mbeti i zhgenjyer: Keshtjella nuk na qenkish veēse njė qytetth mjeran, njė mishmash shtepizash pa ndonjė tipar qe t'i dallonte, pėrveēse ishin ndertuar me gurė, por suvaja kishte kohe qe u kishte rėnė dhe dukej sikur edhe guri po u shkermoqej. K-se iu kujtua vrikthi fshati i tij i lindjes. Binte shumė pak me poshte se ajo e ashtuquajtur Keshtjelle; nė rast se K-ja do tė kishte ardhur vetėm pėr tė parė, do t'i kishte shkuar rruga dem; do tė kishte bėrė me mirė sikur tė shkonte pėr tė parė fshatin e tij, qe kishte kohe pa e pare. Dhe me mend krahasoi kambanoren e fshatit te vet me atė kulle aty lart. Kambanorja lartohej thike pėrpjetė, pa pikė ngurimi, duke u ngushtuar aty lart ne maje, ku kishte njė ēati mbuluar me tjegulla te kuq; ishte njė ndertese tokėsore - c'mund tė ndėrtojmė tjetėr ne? Por me njė synim me te lartė se ai rremet banesash tevogla dhe me njė pamje me te ndritur se puna e pėrditshme.
Ndėrsa kjo kulla kėtu, e vetmja qe dukej, ishte kulla e njė banese, mbase e pjeses kryesore te Keshtjelles dhe kjo kuptohej vetėm tashti; ishte njė ndertese rrethore dhe e e njetrajte, pjeserisht e veshur me njė dredhez meshireplote, me do dritare te vockela qe vetetinin ne diell; se kishte diēka qe te rreqethte dhe perfundonte me njėfarė tarrace, gethapet e te cilės, te pasigurtė, te parregullte, pjeserisht te rrenuar shkeputeshin drejt qiellit te kalter, sikur t'i kishte vizatuar njė dorė fėmijė e druajtur apo moskokecarese. Tė krijohej pershtypja se njė banor i zymte, te cilin e drejtėsia do ta kishte denuar te jetonte ne dhomen me te largėt e te humbur te shtepise, ta kishte shembur catine dhe tė kishte nxjerre trupin jashtė, pėr t'u dukur ne sy te botės.
K-ja ndali pėrsėri, sikur te ishte se po tė rrinte nė vend do t'i shtohej aftėsia pėr te arsyetuar. Por e bezdisen. Mbas kishes, ne te vėrtetė ishte vetėm njė kapele, qe e kishin zmadhuar dhe e kishin bėrė si pune kapanoni qe te permbante besniket, pranė kishs pra ku kishte ndaluar ai, ndodhej shkolla. Ishte njė ndertese e gjatė dhe e ulet, qe bashkonte pėr ēudi tiparin e te perkohshmes me at ete lashtesise, brenda njė kopshti te rrethuar me kangjella dhe qe tani ishte mbushur bore. Nxenesit po dilnin atė ēast bashke me mesuesin e tyre. E kishin rrethuar qe te gjithė mesuesin e tyre, te gjithė sytė i qenė mberthyer atij dhe tė gjitha gjuhėt flisnin aq shpejt sa K-ja nuk mori vesh asnjė fjale. Mesuesi, njė djalosh trupvogel dhe me shpatulla te ngushta, por jo aq sa te dukej si njė gjė qesharake dhe qe ecte si i ngrire, e kishte pare K-ne nga larg; sepse, c'ėshtė e vėrteta, pėrveē grupit te nxenesve, ai ishte i vetmi njeri qe dukej derisa hante syri. Duke qenė i huaj ne atė vend, K-ja pershendeti i pari, aq me shumė sepse mesuesi ishte njė burrė i vockel fort autoritar.
-Miremengjes, zoti mėsues, - i tha.
|
Autor
