Te dashur miq, ashtu sikunder thone,
Boten e beri Perendia jone...
Se kush ia porositi, skam kuptuar,
Por, sic e dini, duke e ndertuar
Ne nje filan ndermarrje te Gjithesise,
Me teper rendesi i dha sasise...
Nuk beri, pra, nje pune kaq te sakte,
Se nxori lemshin krejt te rrumbullakte,
Ne pole pak te shtypur dhe te prere
Si nje tavan qe bark leshon shpeshhere!
... Pra, qysh diten e pare te krijimit
filluan dhe avazet e ndertimit!
Vazhduan taksiratet e kijametit...
Sic dihet, tre te katertat e planetit
I beri vetem uje Perendia,
Me uje u mbulua Gjithesia,
Pra, mbeten fare pak toka te thata,
Ku sot shperthejne turli inondata
Dhe uji hyn tani me vrull shpeshhere
Ne qumesht dhe ne vere!
Si beri kafshet, mori balte e uje
Dhe ngriti nje statuje!
Ashtu lindi nder ne i pari burre
Fatkeq, se grua skishte pare kurre
Dhe rrinte hunde e buze i merzitur,
Te dashuren e zemres duke pritur.
Nuk kishte faj Adami, jo, te shkreten,
Pa grua si do rronte tere jeten?
E donte gruan, besa, me gjithe zemer,
Jo qe te bridhte shpesh femer me femer,
As qe mendonte, ndoshta, byrazeri
Ta ndante, se si puqej karakteri...
Kur, me ne fund, dhe Zotin troc e luti,
Nje brinje Perendia i keputi
Dhe nga kjo brinje e thyer si me dare
Na lindi Eva-gruaja e pare!
Ndoshta prandaj disa tani ne jete,
Ti marrin hakun Adamit te shkrete,
I rrahin grate sa i mban takati,
Dhe ua derrmojne brinjet nga inati...
Lart ne parajse skish as re, as mjegull.
Si veshje, Eva kish nje flete pjergull,
Nje flete pjergull, po, vetem nje fije,
Pa ta shikonit sa i kishte hije!
Prandaj dhe sot dhe, sidomos ne vere,
Na dalin disa vajza shend e vere
Gati pa gje, se keto cupa, xhane
Me gjysme metri qepin tri fustane!
Vec ti shikosh, kur shtrihen mbi lendina,
Se sa lezet u ka gjoksi dhe shpina!
Pak e nga pak vjen moda si qemoti,
Po ndjekin moden qe ka shpikur Zoti!