Register or Login


Leter Nenes

Gjalle me je, e shtrenjteza nenoke!
Gjalle dhe une. Te fala, shpirt nga larg
U mbulofte paqe izba jote
nga dritat e muzgjeve perqark!


Thone ti, e dhembshura e heshtur,
per mua te mbyt nje brenge e rende
edhe del ne rruge e shkujdesur
mbeshtjell me te vjetrin shallin tend.

Per mua te behet here pas here
se ne terr te mbremjes, ne nje skute,
ne taverne, pas pijesh me sherre,
dikush thiken ne zemer me fut!

Ti m'u shlodh u shpirti im! Rri qete!
Kjo qe sheh eshte enderr, nje perqart.
Une s'jam me i ligu nder poete
qe te vdes, pa pare nenen prape!

Jam ai i pari, shpirtfloriri
vec nje enderr bluaj perseri,
qe se shpejti, me mallin prej biri,
vatres sime t'i vij prape ne gji.

Do te vij, kur kopsht' i perterire
te bleroje, e gjethi i ri te dale
Dhe ti s'do me zgjosh me qe pa gdhire
sic me zgjoje tete vjet me pare.

E c'ta zgjosh te zgjuarin nga te tjeret!
C'ta shqetesosh te prerin keq ne bese!
Ndodhi, jeta m'i dha teper heret
lodhje e humbje, me helmin ne mes.

Dhe mos me meso si behet lutja!
C'ta kujtojme ate qe na la shkrete!
Gaz e zemer kam vec ty, e urta!
Ti, e vetmja drite, qe pres ne jete.

po kalojn ditet po kalojn dhe muajt
por lotet e mi akoma moj nen nuk me jan larguar
me ka marr malli moj nen te te perqafoj
me ka marr malli zerin tend te degjoj
me mungon shum por askujt nuk i tregoj
keto fjal me thoje dhe un me lot po i kujtoj
me bere shum dhurata
me le mjaft kujtime
por me e bukra qe
kur te degjoja zerin moj nena ime

me pyesin shum veta si esht jeta pa nen
mund tju jap nji kuptim vetem
qe jeta pa nen esht si nata pa hen



----------------------------------------------------


te shkruaj ty moj nen poezira te pafundshme
se kujtimet e tua jan te pa harrueshme
e shkruaj emrin tend moj nen vecse me lot
ishe e vetmja gje doja ne kte bot
nese po i degjon kto fjal moj nena ime
jepi zemres pak kurajo dhe me prit
do te vij aty pran dhe do te shtrengoj me gjith shpirt

S'kam kohe. Nxitoj.
Me syte tek dera rri e shqetesuar, nena me pret.
Takemet e kafese qendrojne te gatshme tek rafti
dhe glikoja e kumbulles qe e ka bere vet.

Sa te vogel e ndjej veten perpara saj.
Ndonese jam bere prind i pagjume.
I eshte renduar pak kemba, doemos edhe fjalet.
Sa vjen dhe tokes i rendonka me shume.

Po shkoj. S'kam kohe.
Nena me pret.
Kam frike mos vonoj.
Po sikur mos ta gjej?

Do ta kerkoj edhe ne yje.


---------------------------------------------------------


NENE E DASHUR NENE

Nene e dashur nene.
mbresa ne zemer me ke lene .
gje e shenjt je, o nene .


Dashurin qe ke ti
smund ta gjej ne cdo njeri .
ketu larg ne vetmi
smund te gjej kurr rehati'
sa nevoj kam per ty

Vajta vite pa te pare
malli shume me ka marre
sa me vjen per te qare


Sa qejf kam,te therras nene ,
nga malli fuqit me kan lene .
nje dicka me mban ne kembe ,
malli per tyj o nene .

Telefonin smund ta mar .
ngasherehem ne te qar .
sdua zemren ta coptoj
shpirtin tend ta lendoj .


Cdo mengjes kur agon
ti me mall me kujton .
kur dielli perendon
nje qiri ne kish e con.
ajo flak qe ndricon ,
shpirtin tim e ledhaton

Nene e shenjta nene.
ate dashuri te dhene.
evlatve kam per tua lene .
tu them esht nga im nene .

Larg vendlinjes i pa shpi,
i pa shpres, dhe pa shoqeri.
Eci rrugve si i humbur,
zemer thyer, jo i lumtur.

Me djeg malli per vendlindjen,
me djeg malli per nenen time.
Qe e lash me duar ne gji,
tu i rrjedh loti, si femi.

Fjala e fundit rruga e mbar,
mos me harro, te kam djal.
Te kam djal, e me ke nene,
te qoft hallall gjirin qe ta kam dhene.

Te qoft hallall o biri i im,
ty t'ka nena t'vetmin trim.
Me perqafo edhe nje here,
mbeta vetem, dhe e mjere.

Ne at qast u largova,
ni vend te humbur une mbarova.
I pa njohur per q'do njeri,
i pa jete, pa ardhmeri.

Ulem n'sofer per te ngren,
me merr malli per te thirr nene.
Pikon loti pa u ndal,
nuk harroj, me ke djal.

S'hahet buka, s'kalon dita,
kur te lash nuk e dita,
ah sa shume u merzita.
U merzita per te pare,
nuk harroj, te kam nene.

Kalojn muaj, kalojn vite,
nena ime, si me prite.
DHasht ALLAHU te gjej gjalle,
e ta shuaj kete mall.
Te takoj edhe nji here,
te perqafoj, si ather.

zemra e nenes tregim


Na ishte një herë një kohe qe s'mbahet mend një nene me shpirt aq të madh e aq te gjerë, sa edhe qiejt bashke e oqeanet nuk ia kalonin dot.
Ne zemren e saj kishte vend për gjithçka te bukur e te mirë qe ka bota, po asnjë therrime vend për te keqiat e te shemtuarat qe ndodhin ne gjithesi...
Me shumë vend nga te gjithë tjerët ne zemren e nenes zinte djali i saj.
Edhe ai, si nëna e vet, e kishte zemren flori e shkuar floririt.
Dhe donte gjithçka te mirë e urrente çdo të keqe,
Vendin kryesor ne zemren e tij e zinte e ema, te cilën thoshin se e donte me tepër se veten e vet.
Po donte edhe një vajzë shumë me shumë se veten e vet e se nënën...
Se ajo ishte me e bukur se shtojzovallet dhe me e bukur e me e mirë se e Bukura e Dheut.
Për te linte edhe mendte e kojes, e jepte dhe jetën e vet.
Meqë djali e donte dhume e shumë vajzen, edhe pse nëna kishte dëgjuar se ishte tepër e perkdhelur, tekanjoze dhe e prapë, pranoi, ia dha djalit bekimin dhe cifti u martua.
Qysh ditën e pare qe shkeli ne shtepine e te shoqit , nusja morri gjuhën e gjarperit, qe mbante te fshehur dhe derdhi një pikë helm ne zemren e burrit vet:
-Ti do me shumë nënën tënde se mua!- i tha.
-Jo.-iu perbetuar djali. -Ju dua te dyjave njelloj e me shumë se veten.
-Ashtu?- u terbua e shoqja. -Po të me duash njelloj sa nënën është pak për mua. Prandaj qysh këtë çast ta ndash. E dua dashurinë tënde vetëm për vete. Nuk kam qejf ta ndaj me tjerët.
Djali uli sytë e vari koken dhe shkoj drejt te e emea. Zemra e nenes e ndjeu se i biri ishte i vrarë ne shpirt dhe e pyeti:
-C'ke o bir i nenes, qe je kaq i trishtuar?
-Kështu e kështu më tha nusja...Vërtetë e dua shumë se është me e bukur e me e mirë se zanat dhe se e Bukura e Dheut, po do ta ndaj se nuk është për mua, gjersa nuk te do ty. Unë ju dua si sytë e ballit te dyjave.
-Fjale është ajo, qe thua, o bir? Si ta nxe goja e ta thotë zemra ta ndash nusen, te cilën e do me tepër se veten tënde?
-Jo o bir. Me mirë me ndaj mua, se zemra e nenes ka vend për gaze e helme me shumë se çdokush,ne këtë e ne atë botë...
Djali u kthye zemervrare tek e shoqja dhe i tha:
- Ta plotesova dëshirën e dashur, e ndava nënën.
- Sa mirë- u lumturua ajo dhe iu hodh ne qafe.
E gushi dhe e puthi ne faqe, ne sy, ne buzë.
Nja dy ditë deti qe kishte nusja ne zemër ra ne fashe nga gezimi qe e ndau djalin nga nëna. Mirëpo me te marrë vesh se i shoqi kishte qenë tek e ema për vizite, deti ne zemren e nuses ngriti dalge e u terrbua:
-Ti s'më do mua.- i tha te shoqit si nderkryer.
-Ti do me shumë nënën tënde. Vërtetë u ndave prej saj po aty e ke mendjen, sytë zemren dhe kembet te çojnë gjithmonë te dhoma e saj.
-Jo iu pergjigj djali me zemren e vrarë. -Ju dua te dyjave njelloj e me tepër se veten time...
- Ashtu? Ti sme dashke fare. Me shumë do nënën tënde, gjersa na do të dyjave njelloj.
Unë kerkoj te me duash vetëm mua dhe asnjë tjetër. Merr vesht apo jo? Nuk dua ta ndash dashurinë ne dysh. Dua te te kem vetëm për vete.
-Po për vete me ke nate e ditë. Me ty bie me ty ngrihem. Me ty nga mëngjesi ne mbrëmje e nga mbrëmja ne mëngjes...
-Nuk me mjafton kaq. Dua qe ta debosh nënën nga shtëpia dhe te mbtemi vetëm ne te dy. Kështu do të jemi te qete dhe te lumtur si asnjë çift tjetër.
-Si ta bëj këtë te pabere? A debohet nëna qe më ka bërë koken?- u ankua djali. - A përzihet nëna nga shtëpia?
-Mirë athere, me debo mua.- iu pergjegj e shoqja. -Ose me mirë po iki vete.- Dhe rrembeu kepucet canten ne duar e iku si furtune. Nga pas u perplas dera plot tersellime.

NENES

ne mes endrrave ke fluturuar
si xixellonje por nata s'ndrin
agu i shpresave ka vetetuar
qielli i shpreses qan,vetetin.
me la papritur nena e shtrenjte
shpirtmadhe ne zemer kish mbreteri,
me 30 maj thave lumenjte
me lot i mbusha perseri!...
njeri i ndrshem fol me goje
me trego te fundit cudi
fryma pa mort ku do jetoj
ne c'galaktike valle kush e di?!......
me dhe pa fund ta mbushem gropen
me me te madhen pasuri
ku fle ti nene,tani puth token
per syte e tu ndjej dashuri.
qetesisht te puthi veshtrimin vdekja
per ne vec mbremje,jo mengjes
po pse vjen ngadale per ne e ardhmja
s'eshte prane ajo qe shpirtin ndez!...
nenes ti ngjaj kam medituar
memorja i flet qenies pa mish
me degjon ajo,prandaj them malluar
o rrenje e mocme mire se te vish!...
me trup te mortuar do cmallem
per te fundit here o shpirt i dlire
e lumtur prap do te largohem
drejt nje fundi te dyfishte...
gjemo rrufe!rubin i dielli!
therret ky zeri i shpirtit tim
me merr me vete o vdekje e djallit
tani nuk dua me shpetim!...
vec motet vdesin pa harrim
malli si prush na pervelon
jeton mes nesh si nje vegim
shpirti yt eshte engjell gjithmone!...
per ty o vdekje kush valle ka shkruar
s'eshte ditesor i shpirtit tim
une gjithnje te kam mallkuar
e vazhdoj te mallkoj pa pushim!...
Ec e merrma trupin e bekuar
ne vend te yjeve,shpirti im te ndrise
qe sot po ndjehem e mrekulluar
kur trupin tim,prane nenes ma nis!!!!!!!...

EMIGRIMI QOFTË MALLKUAR


Datën tetë Korrik,
me shpirtë e kam mallkuar!
Pasi nga shtëpia,
atë ditë jam larguar!

E lashë nënën me lot në sy,
kur mora rrugën e kurbetit!
E zemra m'u nda në dyshë,
mua të shkretit!

Babai kur u ndamë,
dorën mbi sup ma hodhi.
Kur lamtumirë i thashë,
loti ndër sy i rrodhi!

Motra dhe vëllai i vogël,
me perqafuan fort.
Pa reshtur i'u rridhnin lotët,
e s'po më ndaheshin dot!

Kur oborrin e kalova,
për herë të fundit i pashë!
Me mall të madh e dhimbje,
të gjithë pas i lashë!

Tek makina kur dola,
po më prisnin shokët e mi.
Me zë të mekur i'u fola,
e me lot në sy!

Me të gjithë u ndava,
e me mall u përqafuam.
Ata fort më shtrënguan,
e rrugë të mbarë më uruan.

Isha tepër i tronditur,
për fatin tim të zi!
Larg, shumë larg po ikja,
ku do të mbetem i vetëm përgjithnji!

Po përse vallë o Zot,
përse kaq rëndë, më ndëshkove?!
Përse më bëre, të derdh lot,
përse nga prindërit më largove?!

Ditë e netë me radhë,
u enda rrugëve pa pushuar!
Pa ngrënë e pa pirë,
ditë të tëra kam qëndruar!

Ngado që unë shkova,
e kisha zemrën të thyer!
Mes njerëzve të huaj,
gjithmonë u ndjeva i fyer!

Emigrimi qoftë mallkuar,
mallkuar qoftë dhe fjala emigrant!
Se përgjithnji të bën të vuash,
e zemrës vetëm i shton plagë!

Shkakton plagë të rënda,
që kurrë s'mundesh t'i shërosh!
Gjithmonë do të rënkojë zemra,
sa herë që t'i kujtosh!

Këtu larg në tokë të huaj,
i vetëm jam pa asnjeri!
Mallin e zemrës s'mund ta shuaj,
e loti s'më thahet ndër sy!

Emigrimi qoftë mallkuar,
i mallkuar qoftë përjetë!
që s'na la me e shijuar,
sadopak këtë jetë të shkretë!